قبيله مجنون

درمان روح

صنم — Sun, 19 Dec 2010 16:16:00 GMT

به کلينيک خدا رفتم تا چکاپ هميشگي ام را انجام دهم، فهميدم که بيمارم ...

خدا فشار خونم را گرفت، معلوم شد که لطافتم پايين آمده.

زماني که دماي بدنم را سنجيد، دماسنج 40 درجه اضطراب نشان داد.

آزمايش ضربان قلب نشان داد که به چندين گذرگاه عشق نياز دارم، تنهايي سرخرگهايم را مسدود کرده بود ...

و آنها ديگر نمي توانستند به قلب خالي ام خون برسانند.

به بخش ارتوپدي رفتم چون ديگر نمي توانستم با دوستانم باشم و آنها را در آغوش بگيرم.

بر اثر حسادت زمين خورده بودم و چندين شکستگي پيدا کرده بودم ...

فهميدم که مشکل نزديک بيني هم دارم، چون نمي توانستم ديدم را از اشتباهات اطرافيانم فراتر ببرم.

زماني که از مشکل شنوايي ام شکايت کردم معلوم شد که مدتي است که صداي خدا را آنگاه که در طول روز با من سخن مي گويد نمي شنوم ...!

خداي مهربان براي همه اين مشکلات به من مشاوره رايگان داد و من به شکرانه اش تصميم گرفتم از اين پس تنها از داروهايي که در کلمات راستينش برايم تجويز کرده است استفاده کنم :

هر روز صبح يک ليوان قدرداني بنوشم

قبل از رفتن به محل کار يک قاشق آرامش بخورم .

هر ساعت يک کپسول صبر، يک فنجان برادري و يک ليوان فروتني بنوشم.

زماني که به خانه برميگردم به مقدار کافي عشق بنوشم .

و زماني که به بستر مي روم دو عدد قرص وجدان آسوده مصرف کنم.

اميدوارم خدا نعمتهايش را بر شما سرازير کند:

رنگين کماني به ازاي هر طوفان ،

لبخندي به ازاي هر اشک ،

دوستي فداکار به ازاي هر مشکل ،

نغمه اي شيرين به ازاي هر آه ،

و اجابتي نزديک براي هر دعا .

جمله نهايي : عيب کار اينجاست که من "" آنچه هستم "" را با "" آنچه بايد باشم "" اشتباه مي کنم ، خيال ميکنم آنچه بايد باشم هستم، در حاليکه آنچه هستم نبايد باشم .

/ زنده ياد احمد شاملو

وصيت نامه وحشي بافقي

صنم — Wed, 24 Nov 2010 17:37:00 GMT

روز مرگم، هر که شيون کند از دور و برم دور کنيد
همه را مســــت و خراب از مــــي انــــگور کنيـــــد

مزد غـسـال مرا سيــــر شــــرابــــــش بدهيد
مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهيد

بر مزارم مــگــذاريــد بـيـــايد واعــــــظ
پـيــر ميخانه بخواند غــزلــي از حــــافـــظ

جاي تلقــيـن به بالاي سرم دف بـــزنيـــد
شاهدي رقص کند جمله شما کـــف بزنيد

روز مرگــم وسط سينه من چـــاک زنيـد
اندرون دل مــن يک قـلمه تـاک زنـيـــــــد

روي قــبـــرم بنويـسيــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از اين دار برفــــت

سوتک

صنم — Sat, 06 Nov 2010 22:57:00 GMT

پس از مرگم چه خواهد شد

نمي دانم

نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم

که از خاک گلويم سوتکي سازد

گلويم سوتکي باشد به دست کودکي گستاخ و بازيگوش

و او يك ريز و پي در پي دم گرم خودش را بر گلويم سخت بفشارد

و سراب خفتگان خفته را

آشفته و آشفته تر سازد

بدين سان بشکند

دائم سکوت مرگبارم را

باورنمي کنم هرگز باور نمي کنم که سال هاي سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد. يک کاري خواهد شد ...

زيستن مشکل است و لحظات چنان به سختي و سنگيني بر من گام مي نهند و ديرمي گذرند که احساس مي کنم خفه مي شوم. هيچ نمي دانم چرا؟ اما مي دانم کس ديگري در درون من پا گذاشته است و اوست كه مرا چنين بي طاقت کرده است. احساس مي کنم ديگر نمي توانم در خود بگنجم و در خود بيارامم و از بودن خويش بزرگتر شده ام و اين جامه بر من تنگي مي کند ...
عشق آن سفربزرگ! آه چه مي کشم

چه خيال انگيز و جان بخش است اين جا نبودن ...

" از زبان علي شريعتي و بر قلم من "

زماني نوشتم که نوشتن مثل نفس کشيدن بر من ناگزير است ولي بعد مدت ها که نه اينجا نوشتم نه جاي ديگه ... نه، عادت مي کنيم .... به هر حال با "سلام" شروع مي کنم که اسم "او" ست. والسلام!

ديوار

صنم — Sat, 12 Dec 2009 23:02:00 GMT

"يا رفيق"

در باغ ديوانه خانه اي، جواني رنگ پريده و جذاب و شگفت انگيز را ديدم. بر نيمکتي کنار او نشستم و گفتم: چرا اين جايي؟ مرد با تعجب به من نگاه کرد و گفت: چه سوال عجيبي! ولي جوابت را مي دهم. پدرم مي خواست من مثل خودش باشم. مادرم مي خواست من تصويري از شوهر دريانوردش باشم و از او پيروي کنم. برادرم فکر مي کند بايد مثل او ورزشکاري ماهر باشم.

استاد فلسفه، استاد موسيقي و استاد منطقم هم مي خواستند مثل آنها باشم، مصمم بودند که من بازتاب چهره خودشان در آينه باشم.

پس به اين جا آمدم. اين جا را سالم تر مي دانم! دست کم مي توانم خودم باشم.

سپس ناگهان به طرف من برگشت و گفت: ببينم راه تو هم بخاطر تحصيلات و مشاوره خوب به اين جا ختم شده؟! پاسخ دادم: نه، من بازديد کننده ام.

او گفت: آه، پس تو يکي از آن هايي هستي که در ديوانه خانه ي آن سوي اين ديوار زندگي مي کند!

"همه بابت اين که خودشان باشند بهاي سنگيني مي پردازند. با اين حال دوست دارم و شايد جز اين نمي توانم که خودم باشم، و کاش تو هم جزو "ديوانه هاي آن سوي ديوار" نشوي!" يادت مي ياد که کي اين رو برام نوشتي؟ کدوم روز بامناسبت و بي مناسبت؟ (که ما براي نوشتن براي هم احتياج به مناسبت نداشتيم. ولي بهانه شايد!) به بهانه هفدهمين سالگرد تولدم به تاريخ 1382 و شب زمستاني سردي بود..... و تو هيج وقت تا آن سوي ديوار نرفتي....هيج وقت شبيه کسي نشدي....

حرف تنهايي قديمي اما تلخ و سينه سوزه

اولين و آخرين حرف، حرف هر روز و هنوزه

تنهايي شايد يه راهه، راهيه تا بي نهايت

قصه ي هميشه تکرار، هجرت و هجرت و هجرت...